نسیمانه

پنجره را باز میکنم

باد لا به لای پردها می پیچد

نسیم خنکی میوزد

بهار بار دیگر خودنمای می کند

کنار پنجره میروم .

آسمان همچنان بی دریغ و ثنا گویانه در سکوت و اقتدار ایستاده .

و ماه هم ، چنان فخر می فروشد انگار که آسمان را به عشق او افریداند .!

من امادیگر نای ایستادنم نیست

این روزها چه بی بهانه و بی دلیل میشکنم

چه کنم ، دلم هوای گریه دارد

و این بارهم جز تو ای معبود من هیچ دستی نیست، شانه ای نیست، مرحمی نیست .

و من تنهای تنهایم .

زندگی به من آموخت که چگونه با آسمان انس بگیرم

جز او به دستی به نگاهی و به چشمی اعتماد نکنم

پنجره را میبندم دلم جای لابه لای ستاره ان دور دورها کنار ماه می چرخد و ناز می کشد و ناز می کند

جسمم میماند لابه لای این آجرهای  سرد و سنگی و رنج می کشد !

و تنهای و سکوت وعمری که می گذرد بی آنکه چیزی به این جهان اضافه کند ،

 و علامت سوال بی جوابی برای آفرینشم .؟!

راستی "این آمدن و رفتن از بهر چه بود "

گر بدین سان زیست باید پست
من چه بی شرم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم
بر بلند کاج خشک کوچه ی بن بست
گر بدین سان زیست باید پاک
من چه نا پاکم اگر نشانم از ایمان خود چون کوه
یادگاری جاودانه ، برتر از بی بقای خاک .
                                     

"احمد شاملو"

پ ن : به بهشت نمیروم اگر تو آنجا نباشی مادر. روزت مبارک

دلم نگاهی تازه می خواهد

سرودی تازه می خواهد

جهانی تازه می خواهد

دلم هوای تازه می خواهد .!

هرچه می روم، نمی رسم! فکر می کنم نکند من همان کــــلاغ آخــر قصه ها باشم!!؟

همگی به صف ایستاده بودند تا از آنها پرسیده شود ؛ نوبت

به او رسید : "دوست داری روی زمین چه کاره باشی؟"

گفت: می خواهم به دیگران یاد بدهم، پس پذیرفته شد!

چشمانش رابست، دید به شکل درختی در یک جنگل بزرگ

درآمده است.

باخودگفت : حتما اشتباهی رخ داده است! من که این را

نخواسته بودم؟!....

سالها گذشت تا اینکه روزی داغ تبر را روی کمر خود

احساس کرد ،

با خود گفت : این چنین عمر من به پایان رسید و من بهره

ی خود را از زندگی نگرفتم!

با فریادی غم بار سقوط کرد و با صدایی غریب که از روی

تنش بلند میشد به هوش آمد!

حالا تخته سیاهی بر دیوار کلاس شده بود!

ای آنکه به تدبیر تو گردد ایام

ای آنکه به دست توست احوال جهان

ای دیده از تو دگرگون مادام

حکمی بنما که گردد ایام به کام

از آدمهای که فکر میکنند روشنفکری یعنی یه گیلاس مشروب به دست بگیرند و تو دود سیگار غرق بشن و به نظام و مملکت فوش بدن و چهار تا حرف قلمبه ثلمبه سیاسی بزنن که بابا ما هم بلدیم و آخرسرهم تو بغل بیگانه ای آروم بگیرند .... حالم بهم میخوره.

پ ن : طرف خیر سرش آمد حرف عاشقانه بزنه که یعنی خیلی دوستم داره و منم خرشم گفت : نسیم خانم به اندازه ی تمام رخت های نشسته ی دلم دوستت دارم .!!!!!!

راستی چه خوبه وقتی از پیش دوستی میای به جای کلی دلخوری و خود خوری غضب از اینکه چرا این حرف و زدم و چرا اون حرف و نزدم ،یا اینکه از دست غر زدن و غیبت کردن های مداوم اون یا حتی خودت و بالاخره فخر فروختن و تکبر ، برعکس احساس کنی چیزی به تو اضافه شد و چیز تازهای یافته ای یا حداقل از این در کنار هم بودن احساس رضایت کنی و شیرینی این دیدار زیر زبونت مزه مزه کنی. راستی چه لذت بخش و فرح انگیز وقتی به یه پیکنیک خیلی خیلی ساده بری و از ته قلبت شاد باشی بی آنکه سعی کرده باشی تشریفات خاصی داشته باشی غذای آنچنانی بخوری تو رستوران لوکس و گرون قیمت بشینی و به ویلون زن نابینای تو خیابون خیره بشی و بگی بیچاره ! . یا اینکه مجبور باشی لباسای انچنانی بپوشی و کفش پاشنه ده سانتی پا کنی در حالی که از درون احساس رضایت نکنی . راستی چه خوبه وقتی از در بیای تو به جای تمام خستگی ها و ناملایمات یه لبخند پر محبت به اهالی خونه تقدیم کنی ، بی آنکه شکایتی داشته باشی و مدام از دست زمونه و عالم و ادم بنالی . چه خوبه وقتی به جای تلفن حرف زدن و پشت این و اون صفحه گذاشتن از وقتت بهترین استفاده رو بکنی خطی بنویسی ، چیز جدیدی بیاموزی و چه خوبه به جای دیدن دهتا فیلم بی سروته یه فیلم خوب ببینی و حس شور و هیجانت و تقویت کنی ،یا اینکه  به جای این همه رمان های بی سروته ایرانی که جز تبلیغ پارتی رقص ساز و آواز مد و ظاهر صیقه و زندگی دیگران و از هم پاشوندن و خیانت  هیچ چیز تازهای ندارن یه کتاب خیلی خوب بخونی سرگذشت ادمهای بزرگ یا شاید آدمهای که فکر میکردند آدمهای بزرگی هستند !. زندگی نامه ی کسانی که فتحی کردن ، جنگی راه انداختن ، اختراعی کردن . به خصوص کتاب های که در اینه اینکه زندگی شخصی یه آدم یا قشر خاصیه نشون دهنده  و راوی جنگ های داخلی و خارجی یک ملت بوده و به نوع تاریخ داستانی یک ملته ، مثل : "دا " یا "جنگ و صلح"  و یا " برباد رفته" و .....خود من بهترین لحضات زندگیم و با ارزش ترین روزهای عمرم همون روزهای بود که کتابی خواندم و غرق در شخصیت های یه کتاب با اون آدمها زندگی کردم . گناه کردم ، توبه کردم . انتقام گرفتم بخشیدم و بالاخره بارها و بارها مردم و زنده شدم .و چه خوبه به جای عروسک هدیه دادن به دوست بیست و پنج سالت بهش یه کتاب هدیه بدی همون کتابی که خودت دوست داری شاید بتونی اینطور خیلی راحت تر و بهتر قلبش و لمس کنی . شاید به نظر خیلی حرف سطحی بیاد ولی انقدر که از کتاب های متفرقه و داستان های خارجی پند گرفتم به شعورم اضافه شد تو هیچ کدوم از کتابهای منسوخ و بی ربط دانشگاه که شاید دیگه تو عالم امروز جامعه کاربردی نداشته چیزی یاد نگرفتم و کشفی نکردم !.